غزل 5 ادامه..

مقاله غزل 5 ادامه....قانون روزگار این است که انسان باید در اعتدال زندگی کند که رمزش دوستی با دوستان ومدارا با دشمنان است .انکس که روزگاری به هر دلیل نامش الوده گشته دیگر هیچوقت در زمره نیک نامان قرار نخواهد گرفت . حالا ای حضرت حق اگر چنین خلق وخویی را نمی پسندی همچون پروژهای که ارام آرام رو به تغییر است به تمامی با قضا وقدرت ان را تغییر می دهی همچون تلخی ازاردهنده شرتب که بعد از نوشیدن سرخوشی می آورد وکل احول تغییر می کند ملامت هم همان شیوه ورسم را دارد هرچند ملامت تلخ تر وسخت تر باشد قدرت پاک کنندگی بیشتری دارد که گنهکار ان را می پالاید. ملامت مستی خاصی به انسان می دهدحتی از بوسه بر گونه ی دختر بچه ها هم لطفش بیشتر است.رابطه ی لطیف بین روزگار تندرستی وروزگار توبه که همان بیزاری ازخویش است در حقیقت خود تنگدستی است وجود دارد که دانایان روزگار در هر دو صورت  را به خالق نزدیک کرده  وانان را صاحب صبر وبردباری نی کند همچون صبر بر بلا وبر مصائب که صبر بر مقدرات هستی است که اگر همراه با دانش  عبادت باشد انسان را به مقامات الهی وسرخوشی واقعی می رساند وهمین است که عاشق در راه عشق باید بر بلا ومصائب صبوری بورزد که این علم وصبوری درعالم کیمیایی است که از ادمی قارون می سازد ((.قارون اینجا استعاره است))در راه علم وعبادت روزگار درازی شب به روز وروز به شب وتو باید ثابت قدم باشی مبادا نفس سرکش در میانه ی راه به سرکشی وادارت کند تا کنی انچه نباید کرد  .علم ودانایی شمشیر دو لبه ای تیز است که تیزیش همان سرکشی ادمی است که غیرت را می سوزاند وهمت رافلج . جای سرکشی دلبری کن حتی انکه دلت را هزار پاره کرده اما روزگار حالا ان را به زیر پایت انداخته اینجا ست که وقت دلبری کردن توست تا در پاسخ سنگ خارا در دستانت موم شودجان ادمی با علم وعبادت همچون جام جهان نمای اسطوره ای ا ست . واقعیت محض است که از نهان خبر گیرد ونمایان کند هم احوالات و هم از ملک دوست ودشمنان وقبل از اینکه در جهان ملیتی جام جهان نما داشته باشند این پارسی گویان بوده اند که از ان خبر داده اندوتنها پارسی گویان توانسته اند با قوانین ونظم وتوان وجان موجود در نظم عمر ببخشند . ساقیا تو این ادعای مرا بشارتی کن برای خلق وخوی دانایان وپرهیز کاران.. ادامه در مقاله بعد...ممنون لطفا اشتراک این پیج بنده را هم خریداری کنید ممنونم از حوصله اتان .