اشک شب دیجور ایران

دریا از خشم بر خود می پیچیدآسمان اما مبهوت هزاران حادثهآشنایی کو سر به شانه اش گذارم بهر هقهقمثل ان روزکه قراری با خدا دارم قیامتسینه ام غرق گلایه چشم من بارانی وخیسهمه ی شب بوها زخمی شبهای دی اندمثل بازار مکاره هم گرفتن بود وهم دادن زخمهایی سر گشاده استخوانهایی شکسته ونفسهائی بریدهنه یکی ونه دوتا بلکه هزاران نای از نفس افتاده بوده اندزیر دست وپا پاهای کوچک ...